[Frekar Fubar Furðuheimar Mark III]

Ríkur hluti af nánd milli fólks felst í því að geta viðurkennt breyskleika án ótta við að vera dæmdur vegna þeirra.

Öll berum við í brjósti  breyskleika; hluti í okkar fari sem við erum ekki beinlínis stolt af og vildum fegin vilja breyta, en eigum einhverra hluta vegna erfitt með það. Fátt særir okkur meira en þegar við erum minnt á þá - hvað þá þegar spilað er með þá markvisst.

Við þurfum því að bera töluvert traust til annarra til þess að geta óhrædd deilt breyskleikum okkar með þeim (en traust, almennt séð, er einmitt líka vitaskuld mjög mikilvæg forsenda nándar) - og slíkt styrkir jafnvel oftar en ekki traustsböndin en frekar, ef vel tekst til (það er að segja; að við finnum að viðkomandi skilur, eða í hið minnsta reynir að skilja breyskleika okkar, í stað þess að dæma okkur vegna þeirra). Það er vitaskuld nokkuð misjafnt hversu gjarnt fólk er á að treysta öðrum nægilega vel til slíkrar hispurslausar tjáningar; sjálfur vil ég hafa vaðið nokkuð kyrfilega fyrir neðan mig í þeim efnum, á meðan opnara fólk setur mörkin lægra. Öll höfum við þó einhver mörk, og það að hleypa einhverjum inn fyrir mörkin er það (eða hluti af því) sem skapar raunverulega og ómetanlega nánd.

Ég er það heppinn að ég finn þessa nánd og traust, eða hef fundið, gagnvart nokkrum manneskjum sem orðið hafa á vegi mínum í gegnum það sem hefur verið, allt í allt, nokkuð góð ævi hingað til. Ég vil nota tækifærið og þakka þeim kærlega fyrir þá alls ekki sjálfgefnu staðreynd. Þið vitið hver þið eruð, held ég …