Forvirk og skilyrt ákvörðun
27.05 2009 14:06:14
Á Íslandi hefur verið bæði gott og slæmt að búa, eins og gengur. Við flestallt eru jú bæði kostir og gallar.
Einn helsti gallinn hefur mér löngum þótt einangrunin. Af landinu er ekki hægt að bregða sér með góðu móti nema með flugi, og það kostar sitt.
Hingað til hefur þó verið hægt að hugga sig við það að verðlagið erlendis er oftast hið minnsta ögn hagstæðara en hér, stundum jafnvel töluvert hagstæðara.
Þeir tímar eru þó liðnir, og nú er svo komið að maður veigrar sér við að skreppa af skerinu, þar sem þeir peningar sem maður vinnur sér inn hér eru næsta verðlausir utan skers.
Þetta er óþolandi ástand til lengdar, og niðurdrepandi. Í hinu stærra samhengi er sú staðreynd að maður er fátæklingur og ræfill í hinu alþjóðlega samfélagi, þrátt fyrir að vera með ágætar tekjur á íslenskan mælikvarða, algjörlega óbærileg.
Ég hef trú á því að Íslendingar muni fyrr eða síðar ná að vinna sig upp úr þeirri djúpu efnahagslægð sem við erum í - en að sama skapi óttast ég að það kunni frekar að verða síðar. Jafnvel mun síðar.
Lífið er of stutt til að sniðugt sé að bíða til lengdar eftir því að hlutir í kringum mann, sem maður sjálfur getur afskaplega lítið gert í, en hafa þó veruleg áhrif á lífsgæði manns, lagist.
Heimurinn er líka of stór til að réttlætanlegt sé með góðu móti að halda sig á sama stað algjörlega skilyrðislaust.
Ég hef því tekið forvika ákvörun sem er bundin skilyrði. Hún er þessi:
Ef gengisvísitalan stendur í yfir 150 stigum um næstu áramót mun ég flytja úr landi á næsta ári.
Þessi ákvörðun er með öllu óafturkræf og óháð öllum öðrum skilyrðum, og fólk má endilega minna mig á hana ef skilyrðið verður uppfyllt.
Þetta er að vissu leyti súr biti að kyngja, þar sem lífsgæði mín hér á Íslandi eru ansi góð að flestu öðru leyti, og hér þekki ég margt gott fólk - en þetta atriði, fjárhagsleg staða á alþjóðamælikvarða, finnst mér hreinlega allt of mikilvægt til að hægt sé að líta fram hjá því til lengdar.
