Ugh

Algrímur hefur ekkert sést síðan á miðvikudaginn. Alltaf eitthvað vesen á þessum köttum.

Kveðjustund

Anna fór með ‘boðflennuna’ til dýralæknis í dag. Ég er augljóslega ekki svo glöggur, þar sem þetta reyndist vera fress, og með eyrnamerkingu í þokkabót. Hægt var að rekja heimili hans til húss við mína götu. Anna hafði samband við eigandann, sem var að vonum feginn að heyra að greyið hafi fundist – enda hafði hann verið týndur í um mánuð.

Það var gaman að hafa þennan gest í skamma stund, og líka gaman að hann hafi farið aftur til eigandans eftir þetta langa flakk.

Tveir kisar

Þegar ég kom heim í gærkvöldi sá ég kött í bakgarðinum, rétt fyrir framan bakdyrnar hjá mér. Hann sat bara og vældi hátt og ámátlega. Ég hugaði að honum og sá að hann var grindhoraður og þvældur. Hann var algjörlega ómerktur; meira að segja ekki með neitt innan í eyrunum. Ég ákvað því að taka hann með mér inn og hlúa að honum. Algrímur var ekkert sérstaklega sáttur við þessa boðflennu í fyrstu; hvæsti og urraði og starði.

Þessi köttur sýnist mér vera læða, og hún er ennþá ansi hvumpin og væskilsleg. Í morgun þegar ég fór út virtist þó aðeins vera að hlýna á milli þeirra Algríms – hann er meira smeykur við hana núna en árásargjarn, og vildi til dæmis hlaupa út í morgun. Því miður fyrir hann var hellidemba úti, þannig að skutlaði honum inn aftur. Þegar ég fór úr húsi í morgun var staðan eins og hún sést á meðfylgjandi mynd.

Ég veit ekki alveg hvað ég geri við þessa nýju kisu. Fyrsta skrefið er væntanlega að auglýsa fundinn á síðu Kattholts. Ef það ber ekki árangur er víst annað hvort að gefa hana eitthvað annað – eða þá bara halda henni. Það gæti verið gaman að hafa tvo ketti til að halda hvor öðrum félagsskap yfir daginn. Það er að segja ef þau ná að vingast …