Algrímur fylgir mér venjulega eftir eins og skugginn þegar ég er heima. Þess vegna verður hann pirraður þegar ég fer í sturtu, því að þá verður hann að húka hjá sturtunni og bíða þess að ég ljúki mér af. Annað tilhlökkunarefni fyrir hann er að þegar sturtunni lýkur verður eftir smá vatn í baðkarinu sem hann getur lapið af. Því miður kom það honum illa í morgun að óvenju mikið vatn hafði safnast saman; mig grunar að smávegis stífla hafi myndast í niðurfallinu, en það er önnur saga. Algrímur var sum sé fljótur að stökkva til og ofan í baðkarið, beint ofan í vatnið.

Það skondasta við þetta var að hann gerði ekkert í þessu. Hann stóð bara með lappirnar í vatninu þangað til ég sá aumur á honum og tók hann þaðan. Ég hef einu sinni áður séð kött detta ofan í baðkar, og þá var eins og hann hefði aldrei snert vatnsyfirborðið – hann rauk bara strax í burtu á einhvern yfirnáttúrulegan hátt. Algrímur virðist hins vegar hafa orðið fyrir svo miklu áfalli að hann gat sig hvergi hrært. Nema þá að honum finnist gaman að busla í vatni, en miðað við fyrri athuganir mínar er það ólíklegt.

3 thoughts on “Sundkisinn

  1. Haha, Katla eltir mig útum allt líka. 😀 Hún á eftir að kynnast því að detta í vatn, kisinn sem við áttum fyrr datt einu sinni í klósettið… doldið sjokk.

    Flott blogg annars, éfílaða.

Leave a Reply

Netfang þitt verður ekki birt.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>